عاشقانه های حلال

وبلاگ رسمی کانال تلگرامی و پیج اینستاگرامی : @asheghaneh_halal

عاشقانه های حلال

وبلاگ رسمی کانال تلگرامی و پیج اینستاگرامی : @asheghaneh_halal

عاشقانه های حلال

بسم رب المحبوب؛
آدرس کانال و پیج های ما در تلگرام:

عاشقانہ هاے حلال:

tel & insta: @asheghaneh_halal

خادم مجازے:

tel & insta: @khadem_majazi

آخرین مطالب
آخرین نظرات
نویسندگان

آن نیمه شبِ پر هیاهو، من فقط اشک ریختم و حسام زبان بازی کرد محضِ آرام شدنم و دانست که گفته اش آتش زده بر وجودم و به این آسانی ها خاموش نمیشوم...

وقتی الله اکبرِ اذان صبح، همه را ساکت کرد، چشم بستم و با ذره ذره ی وجودم بی صدا فریاد زدم که دعایم را پس میگیرم و عهد بستم با فقیرنوازِ کربلا ، که اگر امیرمهدیم به سلامت راهی ایران شود بیخیالِ جوانه هایِ یکی در میانِ موهایم، بزم عروسی بپا کنم و رخت سفیدش را به تن.

حس گول خورده ایی را داشتم که تمامِ زندگی اش را باخته و آنقدر زار زدم که حسام، پشیمان از آمینی که خواسته بود پا به پایم اشک ریخت و طلب بخشش کرد.

اما من به حکمِ کودکی که بادبادکش را نسیم برده باشد، لجبازانه به رسم دلخوری و قهر، مُهر بر دهان زدمو بی جواب گذاشتم کرور کرور عاشقانه هایش را..

بعد از نماز صبح مرا به هتل رساند. خواستم بی توجه به حضورش راه رفتن به داخل را بگیرم که دستم را کشید ( سارا خانوم.. میدونم دلخوری.. قهری.. 

اما فقط یه دقیقه صبر کن ، بعد برو..)

دست در جیب شلوار نظامی اش کرد و جعبه ایی کوچک درآورد. ( پام که رسید به زمین کربلا براتون خریدم.. 

یه انگشتره.. همه جا تبرکش کردم.. )

چرا من هیچ وقت به او هدیه نداده بود؟؟

انگشتر را از جعبه خارج کرد.. یک نگین سبز و خوش رنگ روی  آن میدرخشید..

دستم را بلند کرد و انگشتر را روی انگشتم نشاند (  وقتی فهمید م دارین میاین کربلا، دادم اسممو پشتِ نگینش بکنن.. تا همین جا بهتون بدم..

یادگاری منو شب اربعین..)

دستم را میانِ پنجه اش فشرد و سر به زیر انداخت ( حلالم کن بانو.. )

جملاتش سینه ام را سنگین میکرد و نفسم را سنگین تر..

نمیتوانستم پاسخ بدهم.. خشمی پر از دوست داشتن وجودم را میسوزاند..

دانیال آمد و من عصبی از تنها مردِ نا تمامِ روزهایِ عاشقیم به سردی خداحافظی کردم و از او جدا شدم..

وقت رفتن، چشمانش غم داشت و با حبابی پر از آه نگاهم میکرد..

اما نه.. حقش بود که تنبیه شود.. باید یاد میگرفت، هرگز با عاشقانه هایِ یک زن بازی نکند.

رویِ پله های ورودی هتل ایستادم، سر چرخاندم تا یکبار دیگر ببینمش.

صورتش مثه همیشه زیبا و معصوم بود. با ته ریشی که حالا بلندتر از قبل، موهایِ آشفته اش را به رقص درمیآورد.. 

خستگی در مویرگ به مویرگِ سفیدیِ پنهان شده در خونِ چشمانش جیغ میزند و من دلم لرزید برایِ لبخندِ تلخ و مظلومِ لبهایش که آوار شد بر سوزشِ دلم و خرابه هایِ قلبم..

توجهش به من بود.. تبسم صورتش عمیقتر شد و پا جفت کرد برایِ احترامی نظامی..

اما من ظالم شدم و رو گرفتم از دلبریهایش.. 

دانیال به محض ورودمان به اتاق روبه رویم ایستاد و چشمانش را ریز کرد ( دعواتون شده؟؟)

و من با "نه" ایی کوتاه، تن به تخت و چشم به خواب هایی آشفته سپردم..

روز بعد اربعین بود و من دریایِ طوفان زده را در زمین عراق تجربه کرد..

سیلی که هیچ شناگری، یارایِ پیمودنش را نداشت و همه را غرق شده در خود، به ساحل میرساند..

آن روز در هجومِ عزدارانِ اربعین هیچ خبری از حسام نشد..

نه حضوری.. نه تماسی.. 

آتش به وجودم افتاده بود که نکند دعایم به عرش خدا میخ شده باشد و مردِ جنون زده ام راهی..

چند باری سراغش را از برادرم گرفتم و او بی خبر از همه جا، از ندانستن گفت..

و وقتی متوجه بی قراریم شد ، بی وقفه تماس گرفت و مضطرب تماشایم کرد.

نبضِ نگاهِ مظلوم و پر خواهشِ حسام در برابر دیده و قلبم رژه میرفت.. 

کاش دیشب در سرای حسین (ع) از سر تقصیرش میگذشتم و عطرِ جنگ زده ی پیراهنش را به ریه میکشیدم..

دلشوره موج شد و به جانم افتاد..

خورشیدِ غروب زده آمده بود اما حسام نه..

دیگر ماندن و منتظر بودن، جوابِ نا آرامی ام را نمیداد..

آشفته و سراسیمه به گوشه ایی از صحن و سرایِ امام حسین پناه برم. 

همانجا که شب قبل را کنارِ مردِ مبارزم، کج خلقی کردمو به صبح رساندم.

افکارِ مختلفی به ذهنم هجوم میآورد.

چرا پیدایش نمیشد؟؟ یعنی از بداخلاقی هایِ دیشبم دلخور بود؟؟

کاش از دستم کلافه و عصبی بود. اما من میشناختمش، اهل قهر نبود.

یعنی اتفاقی بد طعم، گریبانِ زندگیم را چنگ میزد؟؟

ای کاش دیشب خساستِ نگاه را کنار میگذاشتمو یک دل سیر تماشایش میکردم.

وحشت و استرس، تهوع را به دیواره هایِ معده ام میکوبید و زانو بغل گرفتم از سر عجز..

زیرِ لب نام حسین (ع) را ذکر وار تکرار میکردمو التماس که منت بگذار و امیرمهدیِ فاطمه خانم را از من نگیر.. 

روز اربعین تمام شد.. اذان گفته شد.. نماز مغرب و عشا خوانده شد.. 

اما...

اما باز هم خبری از حسامِ من نشد.. حالا دیگر دانیال هم موبایلش خاموش بود و خودش ناپیدا.. 

چند باری مسیرِ هتل تا حرم را دوان دوان رفتمو برگشتم..

حس کردم..

 برایِ اولین بار، در زمین کربلا، زینب را حس کردم..

حالِ ظهرِ عاشورا و ایستادنِ پریشانش بر تل زینبیه.. 

آرزویِ  حسام ، داغ شد بر پیشانی ام.. من مگر از زینب بالاتر بودم؟؟

چرا هیچ خبری از مردانِ زندگیم نبود..؟؟ نمیدانم چرا اما به شدت ترسیدم.

من در آن سرزمین غریب بودم اما ناگهان حس آشنایی، احساسم را خنک کرد..

از حرم به هتل رفتم به این امید که دانیال برگشته باشد اما نه..

درد معده امانم را بریده بود و قرصها هم کارسازی نمیکرد. کمی رویِ تخت دراز کشیدم..

ما فردا عازم ایران بودیمو امروز حسام اصلا به دیدنم نیامده بود..

ما فردا عازم ایران بودیمو دانیال غیبش زده بود..

ما فردا عازم ایران بودیمو من سرگشته خیابانهایِ کربلا را تل زینبه میدیدم..

مدام به خودم دلداری میدادم که تو همسر یک نظامی هستی.. امیرمهدی اینجا در ماموریت است و نمیتواند مدام به تو سر بزند..

ناگهان به یاد دوستانش در موکب علی بن موسی الرضا افتادم. حتما آنها از حسام خبر داشتند.

چادر بر سر گذاشتمو به سمت در دویدم که ناگهان در باز شد...

ادامه دارد...

موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۵/۰۵/۱۶
افسر ولایی مهدی(عج)

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">